Welkom bij

MIJN BLOG

Cuba, twee weken, reisverslag, land van tegenstellingen

Cuba. Twee weken zouden we gaan rondreizen met een huurauto en het enige dat we hadden geboekt was een vliegticket, de huurauto en de eerste twee overnachtingen in Havana. Geen probleem voor de doorgewinterde backpacker! Maar dat was nog wel een dingetje, ik had nog nooit van mijn leven gebackpacked. Sterker nog, ik had er niet eens een! Dus toen we eind januari de tickets boekte ging ik vol gas op zoek naar dé ideale backpack, paklijst en zoveel info als ik kon vinden over Cuba.

Van al die mooie woorden en prachtige ervaringen werd ik mega enthousiast, we konden niet wachten tot wij voet op Cubaanse bodem mochten zetten. En hoewel het de meest waanzinnige ervaring was, was het ook een ervaring van waanzin. Van grote grote ‘highs’ en enorme ‘lows’. En het begon in een oude oldtimer en Havana.

Dit was onze route die we gereden hebben (excl. veel van de dagtrips)

Dag 1: Aankomst Havana

Dag 2: Havana

Dag 3: Auto halen in Varadero, 5 minuten strand en door naar Cienfuegos

Dag 4: Cienfuegos

Dag 5: Cienfuegos, Playa Girón en Playa Larga, Cueva de los Peces (wauw!)

Dag 6: Naar Trinidad, via El Nicho waterval (niet helemaal haha)

Dag 7: Trinidad, Parque Guanayara

Dag 8: Naar Vinãles

Dag 9: Vinãles, Cayo Jutias (paradijselijk)

Dag 10: Naar Soroa (de grootste verassing van de vakantie)

Dag 11: Naar Havana–> change of plans–> Varadero

Dag 12: Varadero

Dag 13: Naar Havana

Dag 14: Havana en terugreis

Havana:

Na opgehaald te zijn door de mensen van onze eerste casa, de we vanuit Nederland geboekt hebben, en in een oldtimer naar Havana gereden zijn komen we in oud Havana aan bij de eerste casa. Serieus gesloopt ben ik allang blij met een bed en zodra het kan lig ik te slapen. De volgende dag is alles weer goed en ben ik een beetje bekomen van de vlucht. De casa stelt niet veel voor, maar is schoon en het uitzicht, het dak, is met een ladder te bereiken. Dit is echt bizar. Je kijkt vanuit hier dwars door huizen, terwijl je je ook realiseert dat er daar gewoon mensen wonen, want er hangt tenslotte was aan de lijn.

Onze ‘vrienden’ van de casa proberen ons aan de hand mee te nemen en ons de stad te laten zien, ze ‘gaan ervan uit’ dat we wel even ergens gaan eten enzo. En zelfs voor een fles water wordt er met de verkoper onderhandelt. We hadden hier wel over gelezen, maar dat we zo snel, zo veel, genaaid zouden worden hadden we niet ingecalculeerd. Dus deze ‘aardige’ mensen ditchten we zo snel mogelijk.

Hierboven een van de mooiste gebouwen in Havana, Het Capitool. En een van de weinige gerestaureerde. Als Cuba iets is, en dan vooral Havana, is het fotogeniek! Als je er rondloopt is het een hele andere ervaring, bijna alle gebouwen zijn verpaupert. Iedereen probeert geld aan je te verdienen, zelf als je denkt gewoon een praatje te maken terwijl je op een bankje zit met degene naast je. Geloof me; als je een ding niet moet doen in Cuba is het wel uitgaan van het goede in de mens. En dat is gek. Het is totaal het tegenovergestelde van het beeld dat ik van Cuba had en het maakte me soms een beetje nors. Ik ben iemand die altijd het goede probeert te zien in iemand en niet steeds op zijn hoede is of ik niet door iemand genakt word. Havan stinkt, de uitlaatgassen maken het soms moeilijk om te ademen. De huizen voelen alsof je in een spookstad loopt, een beetje als ‘back to the future’ want de mensen lopen wel met een Adidas t-shirt en een smartphone rond (niet allemaal natuurlijk). Deze contrasten maken het zo bizar. Corné was ‘uitgenodigd’ door onze casa gastheer in Havana om te gaan basketballen (want hij speelde ook). Op een afgebrokkeld pleintje met een buiten gym heeft Corné dus een potje basketbal ‘zonder regels’ gespeeld.

China Town in Havana, al niet veel anders dan de rest. Misschien viel Havana me wel wat tegen. Ik had al die mooie foto’s gelezen en toffe vlogs gezien en nu we er zelf waren was het zó anders.

’s Avonds laat is een goed moment om door Havana te lopen zonder lastig gevallen te worden.

De volgende dag werden we door een hele aardige man (een kennis van onze cassa eigenaren) naar Varadero gereden waar we de huurauto gingen halen. Ondanks de enorme taalbarrière was het een geweldige rit, met veel reggaeton en met handen en voeten gesprekjes houden. We hadden deze taxi via de casa eigenaren geregeld. Omdat we ze inmiddels niet meer vertrouwden hadden we de vorige dag bij het Capitool iemand van de tourist information gevraagd wat dat ongeveer moest kosten. Voor 80 C (cuc, is de toeristenmunt in Cuba) moest dat wel lukken. Even daarvoor hadden zij gezegd dat het 120 C ging kosten….nou dat dus. Doordat wij daar wel een beetje klaar mee waren, en eventueel een andere taxi hadden, hielden we voet bij stuk en toen kon het in ene wel. Dus vamos! naar Varadero.Na 5 minuten op dat heerlijke strand te staan met het water aan onze voeten, was het tijd om te gaan. We zouden vandaag door naar Cienfuegos en dat was nog wel een stukje. “O” en het waren de eerste kilometers door Cuba en “O” het was misschien wat optimistisch ingeschat. 

Wat een landschap. Alles maar dan ook alles aan de natuur van Cuba is prachtig! De temperatuur is altijd goed, de mega verschillen in vegetatie fantastisch. Zo sta je midden in de jungle en zo zijn er alleen maar open vlaktes. Niet te vergeten de meest mooie afgelegen stranden die ik ooit gezien heb.

Autorijden in Cuba:

Onderweg zijn is een ander verhaal. Die verkeersborden staan er dus echt wel, we hebben maar in een paar kleine dorpjes problemen gehad, maar niets dat met even vragen of omkeren niet op te lossen valt. Dat gezegd hebbende; stop niet voor mensen die je aanhouden! Zelfs midden op de snelweg. Helaas moesten we dit op de harde manier leren. Maar wat ze doen is dit. Ze ‘springen’ voor je auto, zelfs op de snelwegen! Komen met een mooi verhaal; ” mijn auto is stuk, ik werk daar, is maar 2 kilometer, het is heet…..” kortom allemaal BS. Ze gooien een of ander vaag identiteitsbewijs in je gezicht of hebben het lef je intimiderend om een paar cuc te vragen omdat ze je tenslotte ‘hebben geholpen met de weg’. You name it, we’ve heard it!. Als iemand je aanbiedt even te helpen met tanken (de eerste keer benzine is een uitdaging) krijg je gewoon te weinig wisselgeld terug. Dat is echt iets wat wij niet gewend zijn en waarna we regelmatig flabbergasted met onze bek open achterbleven haha. We hebben wel een aantal keer lifters meegenomen hoor, maar die kozen we zelf uit. Een keer een vader met een dochtertje, die een Nederlandse vriendin bleek te hebben. Een keer drie ‘ietwat’ te zware mensen die anders een enorme heuvel moesten beklimmen, wat echt een hilarisch filmpje opleverde;). En een keer een oude mevrouw die halverwege er weer uit wilde omdat die ‘niño’ als een idioot gaten in de weg aan het ontwijken was. Dit waren trouwens echt hele leuke ervaringen.

De beste casa ever:

De beste casa en leukste casa eigenaren troffen we in Cienfuegos. Om acht uur ’s avond reden we, heel erg moe, Cienfuegos binnen opzoek naar een casa. De casa waar we aanbelden was vol, maar wisten nog wel iemand. Dat waren Lester en Annia! In eerste instantie een beetje sceptisch en gehard na Havana en de autorit waren we wat achterdochtig en terughoudend toen hij in onze auto wilde stappen. Maar hem vertrouwen was een goede zet. Hun casa is legaal, mooi en schoon. Die in Havana dus kennelijk niet, wisten wij veel (je moet je paspoortgegevens geven en dat schrijven ze in een boek waar je ook onder moet tekenen, dan is het dus legit!). Het appartement schoon, het ontbijt ‘the best in whole Cuba’ en ze zijn super aardig. Ondanks hun gebrekkige Engels hebben we dan ook een keer met hun gedineerd en genoten van Annia’s kookkunst, terwijl we met een laptop Engels naar Spaans naar Engels probeerde te vertalen. Mocht je plannen hebben om naar Cienfuegos te gaan, ga naar deze casa je krijgt er geen spijt van. Hun adres is Ave  60, nr 4118 (tussen calle 41 en 43). Ze hebben geen site of Facebook maar hun mail is annia.mendez73@nauta.cu.

Cienfuegos:

Gelukkig was Cienfuegos een stuk relaxter dan Havana. Mooier, schoner en minder mensen die je lastig vielen. We waren weer blij dat we in Cuba waren. Na de eerste dag lekker te hebben rondgelopen besloten we de tweede dag richting Playa Larga te gaan.

Cueva de los peces:

En dat was een goed besluit! De eerste stop was Playa Girón. Een heerlijk rustig strand waar we even lekker hebben gezwommen en gechilled. En toen kwamen we bij toeval bij cueva de los peces. Het was niet eens de bedoeling om er echt heen te gaan, we hadden alleen honger en waren onderweg naar Playa Larga. Op de parkeerplaats moesten we meteen 2 C betalen. En toen we toch al betaald hadden ‘konden we net zo goed even kijken’. Aangekomen bij het ‘gat in de grond’ had ik eigenlijk niet zo’n zin om weer mijn badpak aan te trekken en er in te duiken. Het leek me niet zo boeiend alleen een diep donker gat.

Maar mensen ontmoet je niet voor niets. Een Nederlands stel kwam net uit het water geklommen, dus ik denk ik vraag gewoon of het de moeite waard is. Zij was erg enthousiast, maar hij niet zo… en we hadden ook geen snorkels. Dat was geen probleem, we mochten die van hun gebruiken, ze gingen toch even eten en vonden het geen probleem om op ons te wachten. Dus hup, badkleding aan en snorkel op en videocamera aan! Dit was de eerste keer in mijn leven dat ik snorkelde en ik vond het in het begin doooood eng! Ik kreeg het benauwd, ging idioot hyperventileren en kreeg een paar keer een enorme sloot water binnen. Dankzij Corné werd ik steeds rustiger en nadat ik eenmaal gewend was en we tussen de rotsen gingen zwemmen voelde ik me steeds euforischer worden. F*ck wat GAAF is dit zeg. Door de rotsen, over takken, belletjes die omhoog bruisen, kleine visjes die in je gezicht zwemmen. Ik vond het zo gaaf, dat ik eenmaal aan de kant twee keer harder praatte van enthousiasme en de hele dag heb gestuiterd! Ik ben hooked ;).

Playa Larga was trouwens wel oké, maar was gewoon een mooi strand. Playa Girón was een mooiere plek.

Naar Trinidad:

Na een uitgebreid afscheid van Lester en Annia, op weg naar Trinidad. Nog geen vierhonderd meter verder bleek dat we en lekke band hadden, de Geely broke down. Na diverse momenten waar we genakt waren door zogenaamde ‘behulpzame’ Cubanen wilden we het liever zelf fixen. En dan zal je altijd net zien dat er mensen zijn die wel goede bedoelingen hebben en je wijzen op een garage die binnen no time je band plakt. Ja plakt, net zoals wij een fietsband plakken. Zie je die badkuip op de achtergrond? Daar is hij in getest. :). Er bleek een hoefnagel in te zitten dus vanaf nu beslissen we wat meer links te gaan rijden om de paardenkarren te ontwijken.

Eindelijk onderweg richting Trinidad.

Parque Guanayara:

De bedoeling was om via El Nicho naar Trinidad te gaan, we hadden tenslotte de hele dag. Dat liep even anders. Het was onmogelijk om zonder 4 wheel drive de weg (het laatste stuk) naar El Nicho te rijden. Bij parque Guanayara werden we ‘aangehouden’ door een groep mannen met 4 wheel drives die zeiden dat het onmogelijk was (daar begonnen wij ook een beetje aan te twijfelen haha) en dat dit ‘ook heel mooi was’. Nog een beetje in onze ‘dat bepalen we zelf wel’, zijn we omgekeerd en kwamen we bij toeval bij parque Guanayara aan. Aangezien we best honger hadden daar gestopt voor wat eten, yessss kip met rijst!! ;), en even een stukje gelopen. Toen door naar Trinidad waar we voor het eerst geconfronteerd werden met hordes maar dan ook hordes toeristen. Het duurde dan ook even voor we een casa vonden om te kunnen slapen.

Omdat Trinidad zo vol toeristen was, en Corné het liefst meteen was vertrokken, besloten we een excursie te boeken voor de volgende dag naar El Nicho. Nou om 19:30 zijn de toeristen bureau’s dus al dicht. Gelukkig liet een dame net iemand eruit en wilde ze ons nog even te woord staan. We boekte de enige optie die er nog was, een tour naar Guanayara met 4 wheel drives. Serieus hoe dan ;)! 

Parque Guanayara was super! Het was een heerlijke hike met een leuke groep mensen. Ook heel tof om eens met anderen te spreken en hun verhalen en reiservaring te horen.

Trinidad:

Trinidad was zo bizar. Wat een pracht van een stadje, wat een toeristen en hoe vaak hebben we wel niet “taxi, taxi, Varadero, Havana, the beach” gehoord. Ik zou ze niet kunnen tellen. Ook is dit de stad waar ik het meest werd nagekeken en Corné dikwijls gecomplimenteerd werd of een schouderklopje kreeg omdat ik naast hem liep, echt hilarisch! Corné was nog steeds niet weg van Trinidad en we besloten de volgende ochtend om 5:30 op te staan en zo hopelijk de stad zonder toeristen te zien. En man was dat de moeite waard!

Bijna geen toeristen, alleen wat ‘fotogekken’ met statief en vissershoedje 😉 (haha nee hoor grapje). Leuke locals die je gewoon gedag zeggen ipv een taxi aanbieden, super mooi licht en ja dán is het een prachtstadje! Dus zeker doen in alle toeristische steden en plekken…..je bed uitkomen rond zonsopgang!Vinãles:

Na een ontbijtje op weg naar Vinãles. Wauw, wauw, wauw. Als je daar naartoe rijdt kijk je je ogen uit! Wat ontzettend mooi is het daar. Helaas leek het dorpje zelf eerder op een Spaanse badplaats door alle toeristen en was het hier echt een probleem om nog een casa te vinden (zorg dat je er rond 12:00 bent, niet rond 18:00 pas zoals wij). De casa die ons was aanbevolen was vol, maar ze gingen bellen. Ze bleken wel veel excursies aan te bieden, onder andere een sunrise hike in het gebied. Aangezien wij geen zin in hordes toeristen hadden hebben we die geboekt.

Wat heerlijk om ’s ochtends vroeg, beginnend in het donker, te hiken naar een uitzichtpunt waar we de zon achter de bergen zagen opkomen. Vroeg opstaan werd weer beloond;). Na deze mooie wandeling, op aanraden van een website, gaan eten bij El Paraiso. In eerste instantie leek het nou niet zo geweldig, maar het was fantastisch. Super lekker en meer dan we ooit op gingen krijgen. Ik at voor het eerst ropa vieja, gewoon omdat het geen kip of vis was, en het was echt heel lekker. De dag was nog jong, nou ja het was 13:00 of zo, toen we besloten naar Cayo Jutias te rijden.

Cayo Jutias:

Adembenemend!!!! Als ik je een ding kan aanraden is het hier naartoe te gaan! Maar….niet via onze route haha. We hebben vanaf Vinãles er 3 uur over gedaan, al kuilen ontwijkend, slingerend over ontzettend beroerde wegen! Wat een ramp! Die liftende oudere dame waar ik het eerder over had? Dat was op deze weg. Wat blijkt nu? Als je via de andere kant gaat ben je er in nog geen uur!

Dat gezegd hebbende, dit was echt een paradijs! Een super wit mangrove strand met de meest helder blauwe zee ooit. En het mooiste was wij waren de enige daar, op een groepje van 6 andere toeristen na van wie Corné de snorkel kon lenen:). Ik had gewild dat we hier de hele dag hadden kunnen blijven, maar we dachten nog 3 uur terug te moeten, dus na een uurtje gingen we weer terug. O, indien je er heen gaat, vergeet je DEET niet ;).

De vallei (Vinãles)  is erg overzichtelijk en niet gevaarlijk, dus we besloten de volgende ochtend weer vroeg op te staan en dit keer zelf door Vinãles te lopen. Zo fijn om te voelen hoe het daar is, zonder de groepen mensen.Soroa:

Een stukje van 1 alinea in onze reisgids stond er over Soroa; volgens de gids was het een goede plek voor een tussenstop, maar niet veel meer dan dat. Omdat we Vinãles eigenlijk wel gezien hadden en de volgende dag de auto in Havana moesten terugbrengen, besloten we om een casa te zoeken in Soroa. We vonden, na een moeizaam gesprek in het Engels, een mooie casa vlakbij de waterval die we even wilde bezoeken.

Na een korte siesta besloten we naar de waterval te lopen, er was keuze uit twee bruggen en wij kozen de (linker) verkeerde haha. Berg op. Door het bos. En af en toe een tegenligger die bezweet naar beneden aan het lopen was. Aangezien er ‘uitzichtpunt’ had gestaan bleven we de berg oplopen. En toen we dachten dat we er waren (want er stond een verkoper met fruit en sieraden) wees de man ons verder naar boven. Nog een tentje later, waar we weer hoger bleken te kunnen) en een stenen trap de berg op, zag ik het mooiste  uitzicht ooit. We waren moeiteloos zo hoog geklommen dat de gieren ónder ons vlogen. En nergens een hek met grote ‘pas op!’ borden te bekennen. Gewoon jij, wat rotsen en een oneindige diepte! Wat voelde ik me vrij daar. Eenmaal bijgekomen van alle indrukken weer vol energie de berg weer afgelopen om toch nog daarna de juiste brug te nemen die, na betaling van 6 C pp) ook echt nog de moeite waard bleek.

Havanna? Of toch…..

Jammer dat we de tijd niet hadden om langer in Soroa te blijven en te hiken. Want de volgende dag gingen we naar Havana om de auto in te leveren….dag trouwe Geely!

Onderweg naar Havana werden we allebei een beetje sip. Na al dat natuur geweld hadden we helemaal geen zin in 4 dagen in de hitte en stand van Havana door te brengen. Om 13:00 stonden we dan ook op een parkeerplaats te bedenken hoe we dit konden oplossen. Toen bedacht ik dat ik in de papieren had gelezen dat je de auto terug kon brengen ‘op elke vestiging’…..en begon het te broeden. Wat als…? Wat als we de auto gewoon naar Varadero rijden? Dan hebben we nog een paar dagen strand. Na wikken en wegen en een goede dosis bluf en lef verzamelen—> doorgereden naar Varadero. Best decision ever!

Ietwat aan de late kant kwamen we in Varadero met een nieuwe uitdaging. Een casa regelen vlak voor het weekend. Dit bleek iets lastiger dan gehoopt en als twee schildpadden, en een lieve Corné die mijn day pack ook nog droeg, liepen we een aantal uurtjes te leuren om een casa.

Nadat we die gevonden hadden, even gezwommen en gegeten zijn we samen gecrasht en vroeg naar bed gegaan. De volgende dag eerst bus kaartjes naar Havana geregeld en toen heerlijk op het strand gelegen. En ja Varadero is toeristisch en all inclusive-oorden paradijs. Maar na zo’n enorm indrukwekkende reis ook een moment om te chillen en alles een plekje te geven. Dus gingen we het strand op, liepen we een uur zodat we, op vier rieten parasols na, niemand meer zagen en bombardeerden we het tot ‘ons strand’ voor de dag. Gek genoeg heb ik er helemaal geen foto’s van, maar we hebben wel gefilmd, dus dat komt later wel. Het was heerlijk bijkomen daar en uiteindelijk een gratis lunch bij een all inclusive hotel ‘gekregen’ 😉 Dat is een blog op zich;) haha.

Weer naar Havana:

Die nacht bleek de klok een uur verschoven, gelukkig had Corné een telefoon die daarvan op de hoogte was en miste we onze bus naar Havana niet. Er bleken nog twee meiden in de bus die naar Havana gingen en die daar waarschijnlijk wel een goede casa konden regelen. Dus gingen schildpad en co., na een prima busrit die nog een gratis ‘excursie’ opleverde naar de vestigingsmuur van Havana met super uitzicht, door Havana opzoek naar een casa.

Er klaar mee:

En toen kwam er een punt dat we er allebei klaar mee waren. Nog anderhalve dag te gaan in Havana, de eerste casa van de reis die echt vies was, warm, geen zin meer in rijst, bonen en vis en gewoon…klaar.

We besloten ons geld te tellen en nog ergens een mooi gebouw te bezoeken, wat echt een goede zet was. Vervolgens hebben we heerlijk gegeten bij de Buena Vista Curry Club. Een goed restaurant waar we eindelijk weer konden genieten van kruiden en iets anders dan rijst. Het duurste restaurant waar we gegeten hebben, maar zeker elke cent waard. Toen we daar aan het eten waren zagen we onze eerste casa eigenaren nog lopen, met nieuwe slachtoffers;).

En na die laatste lange dag in Havana was het tijd om terug te vliegen. Met meer ervaringen en herinneringen dan ik in zo’n korte tijd kon verwerken en o zo moe stapten we op het vliegtuig naar Madrid.

Cuba is een bijzonder land dat je niet in je koude kleren gaat zitten. Het is een land met super lieve mensen en meer oplichters dan je ooit tegen zult komen. Een land van prachtige natuur en afgebrokkelde steden. Een enorme stap terug in de tijd die wordt versierd door hedendaagse telefoons en kleding. Waar de mannen altijd met hun t-shirt boven hun (vaak dikke) buik lopen, de vrouwen (hoe dik of dun ook) in veel te strakke kleren lopen. En mannen van 5-95 hun nek verrekken wanneer je als vrouw langsloopt. Het land van genakt worden ( onze slogan werd: “een dag niet genaaid is een dag niet geleefd in Cuba”) en rijst met bonen. En niet te vergeten het land van de reggaeton (De salsa is grotendeels een toeristen ding, net zoals wij klompen en kaas hebben;)).

Binnenkort zal ik nog een aantal blog maken over:

  • Onze exacte uitgaven deze twee weken
  • De positieve en negatieve dingen aan Cuba
  • Cuba tips
  • Wat neem je mee naar Cuba en wat is niet nodig (o.a. de mythe van de pinautomaten).
  • Havana
  • Cienfuegos
  • Trinidad
  • Parque Guanayara
  • Cueva de los peces (met filmpje hoop ik)
  • Vinãles
  • Cayo Jutias
  • Soroa
  • Varadero

En ik ga mijn best doen om al het film materiaal tot een leuke compilatie te maken zodat jullie een nog beter beeld hebben. Indien jullie vragen hebben over Cuba, laat het me weten, ik vind het super leuk om te kunnen helpen!

Voor nu—-> VAMOS VAMOS 😉

Add a comment...

Your email is never<\/em> published or shared.

verplicht

menu